ARCHIEF...

CULTUURPRIJS 1998 VOOR DE NIEUWE SCHAKEL

De Nieuwe Schakel, nummer 47, april 1999

"Luid de klokken! Hijs de vlaggen! Ontsteek de vreugdevuren! Laat de minstrelen aanrukken!" Op die manier, of toch iets in die trant, zouden wij - Eduardus Verscuure en Josephus Aardts - hebben gereageerd, hadden wij de cultuurprijs zo'n zeven- à achthonderd jaar geleden gewonnen. Maar omdat de middeleeuwen intussen reeds ver achter ons liggen, moeten wij - Eddy Verschueren en Jef Aerts - het met iets minder stellen. Alhoewel. Het zou wel eens kunnen dat de vlaggen op de dag van de uitreiking in vol ornaat hangen te wapperen aan het gemeentehuis. De Culturele Raad heeft naar eigen zeggen voor een troubadour gezorgd. De man heeft zelfs beloofd om zijn met twaalf snaren uitgeruste gitaar mede te brengen. En wanneer we er van uitgaan dat de prijs even na negen uur wordt overhandigd, zullen de kerkklokken net voordien (zij het dan eerder om het tijdsein van 21 uur aan te geven dan specifiek voor ons) hebben geluid. Als we dan zelf nog een trits ouderwetse vuurwerk-staafjes ontsteken, komen we toch aardig in de buurt.

Voor wie na het lezen van deze liederlijke inleiding nog niet helemaal mee is: De Nieuwe Schakel werd uitgeroepen tot laureaat van de Cultuurprijs '98. Tijdens de algemene vergadering van de Culturele Raad op woensdag 24 februari daagden 36 stemgerechtigden op voor de ‘culturele keus’. De eerste stemronde leverde Annie Dercon, genomineerd voor haar kerstkaartenverzameling en haar inzet voor Atelier Matsijs, tien punten op. In het achtervolgend peloton zaten de andere kandidaten mekaar op de hielen: Paula Van Dyck (1), Peer Stoet (2), Luc Van Tolhuyzen en Imitato (elk 3), Egied Steylaerts (5), Herman Cambré en De Nieuwe Schakel (beiden 6). Enkel Annie Dercon was rechtstreeks verzekerd van een plaatsje in de finale. Omdat het reglement stipuleert dat er geen drie kandidaten naar de slotronde kunnen overstappen, diende er vooraf een tussenronde afgewerkt tussen drummer Herman Cambré en De Nieuwe Schakel. Een op zijn zachtst gezegd gekke situatie, aangezien uitgerekend den Herre door ons was voorgedragen. Er werd gestopt met tellen bij een 19-3 stand in het voordeel van De Nieuwe Schakel. Het eindresultaat zou dus bepaald worden door de twintig stemgerechtigden die in de eerste ronde op één van de afvallers hadden gestemd. Het tellen werd gestaakt toen de balans met 19 punten tegen 12 definitief in ons voordeel overhelde. "De Cultuurprijs ’98 gaat naar De Nieuwe Schakel! Proficiat!", besloot voorzitter Aloïs van Bael. Wij zoewe friejet lak een hoewemis natuurlijk, al betreurden wij dat onze eigenste kandidaat het in de ‘Poulidor-ronde’ tegen ons had moeten afleggen.

Uiteraard gaat onze dank uit naar de plaatselijke KVG-afdeling. Het is immers maar dankzij het feit dat deze vereniging ons voordroeg, dat wij op vrijdag 26 maart in de gemeentelijke feestzaal met de tinnen schotel mogen staan zwaaien. Wij willen u de motivatie – waarvan wij nog geen klein beetje vermoeden dat ze door Luc van Tolhuyzen op papier werd gezet – geenszins onthouden. Wij weten het, eigen stoef stinkt. Maar wanneer ze door iemand anders werd geschreven, mag het toch hé?!

Het bestuur van KVG, in vergadering op 8 december 1998, vindt om al deze redenen dat De Nieuwe Schakel de Cultuurprijs 1998 zeker verdient."

Natuurlijk dragen wij deze prijs ook op aan alle mensen die hun steentje bijdragen bij het tot stand komen van ons maandblad. Onze ronddragers (Hugo Cambré, Ludo Cambré, de familie Debecker, Christel Gommers, Fons Goossens, Monique Goossens, Frie Heylen, Staf Heylen, Eddy Horemans, Maria Horemans, Robin Horemans, Dré Janssen, Ludo Smits, Kurt Van Dyck Louis Van Dyck, Louis Verschueren, Bertha Verwimp en Christel Wagemans, al dan niet met de gewaardeerde medewerking van hun wederhelften of bengels) die er geheel vrijblijvend voor zorgen dat onze schrijfsels tot in uw brievenbus geraken. Onze sponsors die het door hun financiële steun mogelijk maken dat wij u De (gedrukte) Nieuwe Schakel kunnen aanbieden voor de – geef toe! – belachelijke lage prijs van 170 frank voor tien nummers. Onze abonnementenjagers (Louis Heylen, Frie Heylen, Eddy Horemans en Dré Janssen) die maken dat wij in de zomer ook nog iets anders kunnen doen dan louter van deur tot deur lopen. Onze ‘spionnen’ (op hun uitdrukkelijk verzoek noemen wij hen niet bij naam) die ons op de gekste momenten Dagklapperverhalen in de buis van Eustachius komen fluisteren. Onze volleybalverslaggever (Wim Heylen) die maakt dat wij alle smashinfo uit de eerste hand hebben. En natuurlijk ook onze 1.330 abonnees (te veel om op te noemen) want wie schrijft, wil nu eenmaal gelezen worden. Wij hopen nog vele jaargangen op uw medewerking en steun te mogen rekenen.

(De Nieuwe Schakel, nummer 47, april 1999)

V.l.n.r.: Jef Aerts, Jos Dercon,
Eddy Verschueren en Aloïs Van Bael

UITREIKING CULTUURPRIJS 1998

De Nieuwe Schakel, nummer 48, mei 1999

Op vrijdag 26 maart 1999 beleefden wij het voorlopige hoogtepunt in de nog jonge bestaansgeschiedenis van De Nieuwe Schakel. In de gemeentelijke feestzaal mochten wij de Cultuurprijs ’98 in ontvangst nemen uit handen van Aloïs Van Bael, voorzitter van de Culturele Raad (CR), en Jos Dercon, schepen van Cultuur. Aan de onderscheiding is een geldprijs van 7.500 frank verbonden. Wij hadden ook de eer (?) trofeegewijs de allerlaatste tinnen schotel overhandigd te krijgen. Als alles een beetje meezit, mag de laureaat van volgend jaar het nieuwe logo van de CR in driedimensionale vorm in de prijzenkast bijzetten.

Aloïs Van Bael wees er op dat 1999 voor de CR een speciaal jaar is. "Op 7 juni 1979 nam het gemeentebestuur, onder impuls van toenmalig schepen van Cultuur Arthur Baeten, het initiatief om een culturele raad samen te stellen. Daarmee was Herenthout één van de vroege vogels in het landschap der adviesraden. Eerste voorzitter was Raf Waeyaert. Op twintig jaar tijd is het aantal leden verdubbeld van 19 naar 38 verenigingen en/of cultuurminnende personen." De voorzitter overliep de verschillende doelstellingen van de CR en besloot: "Het tot een goed einde brengen van al deze taken overstijgt de mogelijkheden van het huidige bestuur. Het eventueel ter beschikking stellen van een permanente cultuur-ambtenaar kan onze opdracht verlichten." Waarmee de voorzitter het ballonnetje dat hij vorig jaar al opliet, figuurlijk nog eens een verse lading helium meegaf.

Jos Dercon stelde dat cultuur een huis met vele kamers is. "Niet alle cultuur wordt met een grote C geschreven omdat niet alle kamers even groot zijn. Cultuur is alles wat bijdraagt tot het verfijnder maken van mensen, en dat doet ook De Niéuwe Schakel." Waarbij hij de klemtoon bewust op ‘nieuwe’ legde, om aan te geven dat er ook een ‘oude’ Schakel is geweest. "De link tussen die twee wordt gevormd door Fons Goossens, de schoonvader van Eddy Verschueren. Fons was een enorme peiler van de Milac en is nu nog steeds actief als ronddrager. Alleen heeft zijn ploeg destijds 40 jaar moeten werken om de cultuurprijs in de wacht te slepen, iets waar Jef en Eddy al na een goede 4,5 jaar in zijn geslaagd. Jef neemt het redactionele voor zijn rekening – ik zie dat hij weeral aan ‘t schrijven is – in een mix van pittig Nederlands en Huirtuits. En al moet daar niet altijd een tekeningetje bij, het is toch leuk dat Eddy dat af en toe wél doet."

Burgemeester Tuur Baeten keerde na de pauze ook nog even terug naar de beginperiode van het Huirtuits boekske. "We stonden daar aanvankelijk argwanend tegenover, omdat zulke initiatieven vaak een roemloze dood sterven. Bij zo’n maandelijkse uitgave komt immers heel wat meer kijken dan wat teksten schrijven. Maar intussen zijn we vijf jaar verder en het moedige duo houdt het nog altijd vol. Méér nog: het blad heeft qua algemene presentatie aan waarde gewonnen. De samenstellers blijven met de Dagklapper ook trouw aan het originele concept. De zinsnede Da’s iets voor in de Schakel is daardoor een typisch Huirtuitse uitdrukking gebleven. Omdat het maandblad een schakel vormt tussen de Herenthoutse dorpsgemeenschap, vind ik het toekennen van de Cultuurprijs ’98 aan De Nieuwe Schakel een verantwoorde keuze."

Als laatste spiejeker in de rij mocht Jef Aerts nog een woordje placeren. "Toen wij bijna vijf jaar geleden besloten om de zware erfenis van de Schakel op ons te nemen, wisten we eigenlijk niet waar we aan begonnen. Wat toen moeilijk was, is nu nog altijd moeilijk: iedere maand vertrekken van een maagdelijk wit scherm op de computer, iedere maand hopen dat we minstens achttien stomme stoten te horen zullen krijgen, iedere maand hopen dat er ‘t één en ‘t ander zal gebeuren opdat we ons maandoverzicht zouden kunnen vullen. Dat het ons tot nu toe al 47 keer (inmiddels 48 keer) is gelukt, geeft aan dat Huirtuit een levendig dorp is." Jef ging ook even in op wat de redactie drijft om maandelijks een pak tijd en energie te investeren in De Nieuwe Schakel. "Persoonlijk verwijs ik in dat verband graag naar een even onverklaarbare als diepgewortelde verknochtheid aan het stoetersdorp."